Scheel

De aarde is rond. Ze hebben het mij al een poos geleden verteld maar nu weet ik het zeker. Ik kan het vanaf gisteren ook heel goed zien. De weg voor mij is bol en zelfs het parket in de huiskamer wat ik zojuist heb gestofzuigd (of is het gestofzogen?) bolt op. De bolling bevindt zich ongeveer twee meter voor mij. De reden dat ik dit fenomeen nu met eigen ogen kan aanschouwen is mijn bril. Mijn nieuwe bril heeft een duidelijk montuur want we zijn weer terug in de tijd van de Godfried Bomans brillen en ik moet toegeven dat ik na enige weifeling steeds enthousiaster werd van de nieuwe trend. Sinds gisteren prijkt daarom een duidelijke bril op mijn neus. Mijn armen zijn nog lang genoeg om de krant te lezen en ik zie nog prima het gezicht van mensen die me aan de andere kant van de straat begroeten, al weet ik vaak niet wie het zijn. Mijn probleem is dat ik een beetje scheel kijk. Ik kijk mijn hele leven al scheel maar dat wist ik niet. Op feilloze wijze wisten mijn jonge hersenen de twee beelden die uit verschillende hoeken binnenkwamen tot één beeld te smeden. Tot de geboorte van Jenny was ik in de superieure veronderstelling dat mijn ogen uitstekend waren. Martin was al een poosje aan de bril nadat we ontdekt hadden waarom hij steeds zo idioot laat voorsorteerde op de weg maar mij mankeerde lekker niets. Dat verwachtte ik ook niet omdat mijn ouders pas op hun vijftigste de krant steeds verder van zich af gingen houden. Meewarig leefde ik mee met het uitzoeken van Martin's eerste bril en hoofdschuddend bezag ik later zijn pogingen om kleine stukjes glas op zijn pupil te doen landen in een poging weer van de bril af te komen. Geïrriteerd werd ik van een van zijn brillen die steeds naar het puntje van zijn neus gleed en waar Martin permanent een gek gezicht van trok om het ding voor zijn ogen te houden. Maar goed, na de geboorte van Jenny was er eerst ogenschijnlijk niets aan de hand totdat ik na mijn verlof iedere dag uitgeput thuis kwam van mijn werk. Ik kreeg regelmatig migraineaanvallen. Niet een beetje hoofdpijn waarbij decoratief liggen op de sofa met een beetje vlugzout helpt maar gezichtsstoornissen, misselijkheid en daverende hoofdpijn. Na de derde aanval hielden de gezichtstoornissen niet na een paar uur op, ze bleven. Mijn gezichtsveld was gekrompen en even naar het raam kijken leverde minutenlang nabeelden van het raam op, willekeurig waar ik keek. Ik begon een bang vermoeden te krijgen dat er iets helemaal fout zat in mijn hoofd en alvorens daadwerkelijk aan tumoren te denken ben ik eerst maar eens naar Martin's opticiën gegaan. Gelukkig kwam daar de diagnose: "U heeft focusdrang." Ik had er nog nooit van gehoord maar het komt vaker voor en vrouwen komen er meestal pas achter wanner ze ouder zijn dan tweeëndertig en ook vaak na een zwangerschap. Vrouwen schijnen er beter mee om te kunnen gaan omdat vrouwen beter in staat zijn om hun linker- en rechter hersenhelften samen te laten werken. Een prismabril is de oplossing.
Nu drie maanden na de geboorte van Elise ben ik aan mijn tweede bril toe. Ik kijk alweer twee keer zo scheel. Ik weet dat het zal wennen maar voorlopig ziet de wereld er even anders uit en ben ik ook heel blij met een nieuwtje van deze bril: Ik hoef Elise niet meer een beetje van mij af te houden om duidelijk in de poppetjes van haar ogen te kijken.