Creche

Mijn dochter is gebeten en het is mijn schuld. Ik heb het vandaag ontdekt. Eerst zag ik een nare donkere plek op haar onderarmpje en toen ik me af vroeg hoe ze daar nu aangekomen was zag ik twee roze tandafdrukjes ernaast. Gebeten door iemand met twee tandjes, dat sluit pitbulls en andere hondebeesten uit. Het moet een collega-kind geweest zijn op de crèche.
Elise gaat nu al twee weken naar de crèche. Drie dagen waarvan twee tot half vier want dan komt grote broer uit school. Op de lange dag gaat Sebastiaan naar de buitenschoolse opvang in hetzelfde gebouw. Elise en ik hebben eerst een ochtend de boel verkend. De babygroep is een hoge ruimte anderhalf keer de omvang van de oude klassen in deze voormalige school. Toen we binnenkwamen was een groepje van vijf kruipertjes met elkaar aan het spelen. Het vertederde me op slag, net een groepje leeuwewelpen. Vanuit een hoge box werden ze gadegeslagen door een baby en een ander kleintje hield ze in het oog terwijl een leidster probeerde een lepel in haar mondje te stoppen. De andere leidster kwam net uit het met een hekje afgescheiden keukentje.
"Hallo Elise," begroette ze eerst mijn dochter voor ze haar hand naar mij uitstak. We maakten nader kennis tijdens een kopje koffie terwijl Elise haar ogen uitkeek.
De eerste crèchedag van Elise hebben Martin, Sebastiaan en ik haar in optocht naar de groep gebracht. Sebastiaan had zich al weken op deze dag verheugd omdat hij de enige van het gezin is die het voorrecht heeft om 's middags na schooltijd vanuit zijn lokaal zijn zusje te bezoeken terwijl wij tot de avond moeten wachten. Blij verrast ontdekte hij dat er al een foto van Elise tussen de andere foto's hing terwijl hij gewichtig Elise's tas op de tafel neerzette. Elise keek met grote ogen rond en liet zich neervlijen in een wipstoeltje op de grond. Enkele minuten later was ze zo verdiept in het bestuderen van de babygym dat ze ons vertrek niet eens opmerkte. Een goed begin maar toch voelde ik een brok in mijn keel.
Ondanks de gemengde gevoelens bij het afscheid moet ik bekennen dat ik best zin had om het werk weer op te pakken. Weer terug te keren in de wereld buiten de beslotenheid van huiselijk leven. Weer onder de mensen zijn met de luxe om je onafgebroken op iets te concenteren zonder dat je gestoord wordt door al die kleine dingen die onvermijdelijk zijn in de huissituatie. Maar wennen is het nog steeds. Een kaal gevoel, alsof je je schaduw kwijt bent. Ik betrap me er iedere keer op dat ik telkens wanneer ik me verplaats automatisch om me heenkijk om Elise op te pakken en mee te nemen. Ik ben dan ook steeds blij als het tijd is om haar op te halen en met een stralend tandeloos lachje begroet wordt.
Ik denk dat het haar op de crèche wel bevalt. De atmosfeer is prettig en in dit groepje kinderen van 4 maanden tot en met anderhalf jaar zal ze genoeg afleiding hebben om de dag prettig door te komen. Bovendien denk ik dat ze als onderdeel van de groep dingen meekrijgt die ze bij ons thuis niet zal leren: je beurt afwachten, samen eten, samen delen, spelen met leeftijdsgenootjes. Maar van al die dingen die ik me vooraf bedacht had dat ze zou kunnen leren op de crèche was ik de belangrijkste vergeten: van je af leren bijten.