Buitenkind

Ons mannetje stapte al dapper tussen alle hondenuitwerpselen om de flat heen toen we ons oog lieten vallen op een klein weekendhuisje vlakbij het meer. Wat zou het heerlijk zijn als we dat konden krijgen, fantaseerden we. Wat zou het fijn zijn voor Sebastiaan om daar in een grote zandbak te kunnen graven en om daar fietsen en zwemmen te leren. Het was even spannend maar het lukte. Nog geen week later waren we de trotse bezitters van een piepklein houten huisje met een voorjaarstuin die volop in bloei stond. Vol verwachting gingen we het eerste weekend kijken hoe het Sebastiaan zou bevallen. Maar Sebastiaan vond het niks. De zon scheen akelig in zijn ogen en het terein was zo hobbelig dat hij om de paar stapjes tegen de vlakte sloeg. Luid brullend verklaarde hij dat hij naar binnen wou. Dat ging beter. Nadat ik eerst alle zoemende beesten gevangen had kon hij in de beslotenheid van het huisje op zijn gemak spelen zonder geplaagd te worden door het buitenleven dat ons zo goed beviel.
In het najaar gingen we op vakantie aan zee omdat dat ons zo heerlijk leek voor Sebastiaan. Geef een kind blote voeten en een schepje en je hebt er geen omkijken naar, was ons verzekerd. Maar niet voor onze zoon. Het water vond hij te koud en zand aan zijn voeten zo vies dat hij zich de hele vakantie op een handoekje zat te vervelen en om aandacht zat te vragen.
We moesten het accepteren, Sebastiaan was geen buitenkind. Hij zat het liefste binnen. Urenlang puzzelen, boekjes lezen, computeren en eindeloos met lego spelen of video kijken. Vanaf het moment dat ik zei dat er alleen maar video gekeken mocht worden als het regende, is dat Sebastiaan's favoriete weer. Fietsten er massa's kleine kinderen door de straat, Sebastiaan fietste met zijn vijf jaren nog steeds met zijwieltjes vanwege te weinig oefening. Pas nadat we hem verplichtten om van en naar school te fietsen is hij de kunst machtig geworden.
Sebastiaan is zich wel bewust van onze passie voor de natuur. Hij vindt beesten gelukkig wel leuk zodat een dagje dierentuin gezellig samen buiten zijn, is maar wandelen in een bos is al tegen de grens. Laatst pakte hij een dennenappel op. Als ik al dacht dat dit het eerste teken was voor een ontluikende liefde voor het buitenleven, werd die gedachte ontkracht met de opmerking: "Zullen we die voor oma meenemen? Dat vindt ze zo leuk." Het verplichte nummer om met Martin in de auto vlak bij ons huis even langs de bosrand te kijken naar reeën vindt hij stomvervelend. Toen Martin voor de zoveelste keer vroeg of hij ze zag, antwoordde hij verveeld: " Ja Papa, en vandaag hebben ze hun paardenpakken aan."