Niet groot, niet klein

Met het laatste restje energie gaan ze de laatste wedstrijd van het toernooi in. De eerste wedstrijd werd gewonnen, de tweede gelijk gespeeld en de derde tegen grote jongens met grote cijfers verloren. Nu is het voetballen om de laatste twee plaatsten en er trekken zich donkere wolken samen boven de strijdende jongetjes. Sebastiaan doet wat hij kan maar net als bij zijn teamgenoten staat de opgegeven strijd op zijn gezicht te lezen. En dan barst de regenbui in volle hevigheid los. Het spel gaat door en eindigt met desastreuze uitslag.
Ik probeer mijn drijfnatte zoon zo snel mogelijk de kleedkamer in te loodsen om hem snel weer warm te krijgen maar dat stuit bij hem op weerstand. Ik mag niet mee in de jongenskleedkamer en hij weigert zich alleen tussen al die vreemde mensen te bewegen. Te groot om verkleed te worden en te klein om het zelf te doen. Na wat heen en weer gemopper duiken we snel een heren-wc in waar ik hem mag verkleden op voorwaarde dat hij enige minuten voorsprong krijgt bij het verlaten van de wc. Je moet er niet aan denken dat je als achtjarige met je moeder uit de heren-wc te voorschijn moet komen.
Het is een moeilijke leeftijd. Sebastiaan is tot de ontdekking gekomen dat hij niet het prinsje is dat hij leek te zijn. Tot zijn spijt heeft hij gemerkt dat het leven vol zit met dingen die moeten. Meer en meer moet hij dingen doen die anders door ons, zijn hofhouding, gedaan werden. Ging het eerst nog spelenderwijs, nu zijn er al handelingen die met de verschrikkelijke term "taakjes" worden omschreven. Dingen die je moet doen en waar geen grote lofbetuigingen meer voor komen.
Voor zijn gevoel worden de complimenten voor goede dingen vergald door commentaar op dingen die nog niet helemaal goed gaan. Opvoeden noemen wij dat. Ook al weet Sebastiaan zelf ook wel dat het niet zo gek is dat ik hem tijdens het fietsen op allerlei verkeersregels wijs tegelijk is het afschuwelijk dat ik dat hardop doe waardoor andere mensen er getuige van zijn dat hij nog enige instructie behoeft.
Afhankelijk van zijn humeur verzet hij zich meer of minder tegen de dingen die moeten door ze tergend langzaam uit te voeren. Verkleden, eten, naar bed gaan, toetjes na de maaltijd verzorgen. Het gaat allemaal met slakkengang. En dat levert natuurlijk weer commentaar op. Niet zelden vat hij kritiek op zijn handelingen op als het afwijzen van zijn hele persoon en dan blijkt dat een grote jongen ook heel klein kan zijn. Dan is hij heel verdrietig maar tegelijk te groot om getroost te willen worden. Als moeder heb ik het dan erg met hem te doen.
Gelukkig blijken we te kunnen compenseren voor al deze ellende door dingen heel duidelijk voor hèm te organiseren. Af en toe een logeerpartij, een abonnement op de speel-o-theek voor gameboy spelletjes maar het grootste succes bleek onlangs het huren van een gezinsfilm. Als voorbereiding op het samen 's avonds kijken was hij wonderwel snel klaar met het aantrekken van zijn pyjama waarna hij zich tevreden tussen ons in nestelde op de bank. In de beslotenheid van de huiskamer met dichte gordijnen kregen wij van de jongen die geen zoen meer wil op het schoolplein een innige omhelzing waarna hij ons ieder ongegeneerd een luide klapzoen gaf.