Decemberdrukte

In de hordeloop die december voor ouders blijkt te zijn lopen we nu naar de school van Sebastiaan om hem op te halen van het kerstdiner op school. Het is donker, koud en glibberig op straat. Elise loopt als een klein gebocheld elfje voor ons uit te dansen. Ze heeft een rugzakje in de vorm van een lieveheersbeestje op de rug en die mocht niet af toen de jas aan moest. Het is geen gezicht. Als kind vond ik de periode tussen Sinterklaas en Kerst enorm lang maar als ouder heb ik het gevoel dat met Sint Maarten op 11 november de eerste horde al wordt genomen van de eindejaarsinspanning.
Na enig voorbereiden en repeteren zong Elise langs de deuren uit volle borst mee terwijl ze wild met haar lampionnetje rondzwierde. Gelukkig zitten daar nu lampjes in plaats van kaarsjes in en is het niet zoals bij ons vroeger dat de lampion binnen een kwartier verandert in een zielig stukje papier-maché, of een smeulend restje aan een stokje. Na een aantal succesvolle voorstellingen kreeg ze door hoe het werkte en toen ze bij een collega van me bij het opengaan van de deur de gang instapte en rondzoekend verklaarde "Bij mama inde zak doen," vond ik het welletjes.
Meteen de volgende dag ben ik begonnen met het voorbereiden van de verjaardag van de Goedheiligman. We vierden het zoals altijd bij opa en oma met mijn zus en we doen niet aan lootjes. Verder is een pakje pas een pakje als er een gedicht op zit. Al met al een hele klus. Sebastiaan is al een jaar deel van het grote complot maar de spanning is er niet minder om. De week voor het heerlijk avondje liep hij dagenlang het huis te doorzoeken op cadeautjes. "Mam, waar is de exotoa? O, nee dat mag ik niet vragen! Stom, stom, stom!" En dan sloeg hij zichzelf een paar keer voor het hoofd zoals hij Dobby in de Harry Potterfilm had zien doen. "Sorry mama, maar ik ben zo verlegen!" Hij blijft verlegen en opgewonden door elkaar halen. "Sebastiaan de lol is er toch af als je het vindt?" probeerde ik nog maar hij rende weg en even later zag ik hem met een zaklamp de kruipruimte onderzoeken. Maar goed dat ik de spullen echt goed verstopt had.
De dag na de leukste avond van het jaar ben ik begonnen met het versieren van het huis met veel lichtjes en een echte kerstboom. Terwijl Elise nog Sinterklaasversjes zong hingen we rode en zilveren ballen in de boom en ook enkele kitschballen die de kinderen hadden uitgezocht. Tevreden bewonderden we het resultaat terwijl ik me afvroeg hoe de kerstkaarten er dit jaar uit zouden moeten zien.
Gelukkig is het nu dan bijna kerstvakantie want de kinderen zijn gesloopt en hard aan een beetje rust toe en wij ook. We zijn bij school gekomen en stiekem kijken we de klas in waar feestelijk geklede kinderen door elkaar lopen. Sebastiaan zit achterstevoren op zijn stoel met iemand te praten, er ligt een niet te definiëren stukje eten op zijn bord. Vorig jaar was ik klassenmoeder en ben ik met mijn halve keuken verpakt in fietskar en bolderwagen naar school gegaan om de kinderen zelf hun kerstdiner te laten maken. Soep, salades, gevulde eieren, knakworst met een jasje en gehaktballetjes stonden toen op het menu. Een leuke maar ook slopende dag was dat. Nu wringen zich andere verhitte moeders tussen de tafeltjes door omdat Sebastiaan mijn kandidaatschap voor dit jaar blokkeerde met de opmerking "Ach, mama het was wel leuk maar ga dit jaar maar gewoon werken." Hij is blijkbaar te oud om nog een moeder in de klas te willen.
Met een zak vol met afwas en kerstwerkjes komen we in een versierd warm huis met volle koelkast en uitpuilende voorraadkast. Er hoeft niets meer voorbereid te worden, de vakantie kan eindelijk beginnen. "Mam mag ik een boterham met pindakaas?" vraagt Sebastiaan.