Brugpieper

Op zijn te kleine fiets en met een te grote rugzak racet mijn rood aangelopen gestreste zoon de hoek om, nog net op tijd om met zijn vriend naar school te fietsen. Twee weken geleden was de opening van het schooljaar waar de tweehonderd nieuwe leerlingen hun handtekening mochten zetten op een groot vel papier om vast te leggen dat ze vanaf dat moment middelbare scholieren werden. Vervolgens werden de namen één voor één afgeroepen waarna de leerling door de mentorleerkracht werd meegenomen en ik het uit alle macht droog probeerde te houden toen de naam van mijn zoon werd genoemd. Een geëmotioneerde moeder met waterige ogen is niet cool.
Wat ook niet kan is dat een brugpieper brood in zo’n stom trommeltje meeneemt, een leren schooltas gebruikt of op een gloednieuwe fiets zijn entree maakt. Met dit soort ongeschreven wetten in het achterhoofd hebben we voor Sebastiaan een tweedehands merkfiets aangeschaft maar de derde schooldag had hij al een lekke band. Sebastiaan, nog niet gewend aan de diverse mogelijkheden om thuis te komen, slofte het hele eind met de fiets aan de hand naar huis. Net toen ik op het punt stond om ongerust te worden kwam hij bezweet aangesjokt. Toegegeven, hij had het probleem zelf opgelost maar was overstuur en de binnenband aan flarden.
Het leven van een brugpieper valt niet mee.
De vierde dag tijdens een uurtje vrij zwemmen tijdens de introductie sprong een klasgenoot in Sebastiaan’s nek waardoor hij twee dagen pijnstillers moest slikken om het een beetje vol te houden. Twee dagen later kwam hij met een blauw oog thuis omdat het een klasgenoot niet was bevallen dat Sebastiaan een sliding maakte tijdens voetbal. Maar het allermoeilijkste blijft het om overal aan te denken.
Sebastiaan was op een ochtend zijn sleutelbos kwijt. Samen hebben we het huis afgezocht. Paniek, want zijn fiets stond op slot. Om niet te laat te komen pakte hij zijn basisschoolfietsje en stormde het huis uit, wat later op de dag problemen gaf omdat hij het huis niet in kon. De ochtend daarna was Sebastiaan zijn biologieschrift kwijt waarin hij de dag daarvoor een levensechte snoek had getekend. Stress! Martin in zijn onderbroek bibberend in de garage tussen het oud papier zoeken terwijl ik nogmaals het huis doorzocht. Uiteindelijk is onze brugpieper zonder schrift vertrokken en kwam ik te laat op mijn werk. ’s Avonds vertelde hij doodleuk dat hij het schrift al ingeleverd had.
Gisteren was Sebastiaan al een paar minuten weg toen ik niet alleen brood en drinken maar ook de agenda in zijn kamer vond. Even dacht ik dat het mooi zijn eigen probleem was totdat ik me voorstelde dat hij ’s middags flauw zou kunnen vallen. Mopperend op mezelf en op mijn zoon ben ik in pyjama achter hem aangereden om hem nog net voor school te onderscheppen.
Nu zwaai ik mijn pre-puber uit terwijl hij op zijn onnozel kleine fietsje de straat uit fietst. Sleutels weer nergens te vinden. Ik ben blij dat men ons heeft verzekerd dat vòòr de herfstvakantie de meeste brugklassers gewend zijn aan hun nieuwe leven. Met een zucht draai ik me om en zie dat Sebastiaan’s sleutelbos de hele nacht aan de verkeerde kant van de deur in het slot stak.