Verdwenen boeken

Ik kom zelden toe aan lezen maar vind het vervelend wanneer ik geen boek heb. Want dan heb je de keuze niet mocht er zich een moment voor jezelf voordoen. Om te voorzien in mijn beperkte leesbehoefte ben ik lid van de bibliotheek hoewel ik er nog maar zelden iets kan vinden. In mijn middelbare schooltijd was ik een boekenwurm. Ik had geen enkele moeite met het vinden van spannende boeken. Het werd pas ingewikkeld toen ik op een leeftijd kwam dat er van mij verwacht werd literatuur te consumeren.
Dat ging in eerste instantie natuurlijk via de verplichte boekenlijsten op school. De boekjes zo dun mogelijk. Het was gedaan met de avonturenboeken. Het moest over meer diepzinnige dingen gaan zoals leven en dood en natuurlijk seks in de vorm van Wolkers. Interessante vertellingen en soms ook slaapverwekkende verhalen maar zelden onderhoudende of ontspannende kost.
Na de middelbare school heb ik de serieuze literatuur nog maar amper ingekeken. Ik lees voornamelijk boeken die lekker weg lezen. Spannende boeken over detectives of andere helden die ongure types op hun nummer zetten. Van dit genre heb ik inmiddels de meeste boeken wel gehad. Ook heb ik veel fantasieboeken gelezen zoals ‘In ban van de ring’ en de Harry Potter reeks. Boeken die je ongestraft een week opzij kan leggen voor je weer verder kan lezen. En daar gaat het dan ook mis.
De hoeveelheid boete die ik jaarlijks moet betalen verdubbelt ruimschoots mijn abonnementsgelden. Als een stout meisje krijg ik keer op keer te horen aan de balie dat ik alweer boete heb. Ik heb al van alles geprobeerd maar iedere keer zit ik in de rode cijfers. Stom, Stom, Stom. Educatief is het natuurlijk ook een misser wanneer je telkens in het bijzijn van je kinderen straf krijgt.
Vorig jaar las Elise het boekje “Bonzo past op het huis.” Ik dacht dat ik het boek over een zwart-wit hondje al lang terug had gebracht toen de aanmaningen binnen begonnen te komen. We hebben het huis tot drie maal ondersteboven gehaald maar Bonzo wilde niet te voorschijn komen. Uiteindelijk heb ik voor een nieuwe Bonzo betaald en het duurde nog 7 maanden voordat hij uit een doos speelgoed tevoorschijn kwam. En nu is er alweer een hondenboek verdwenen.
Vlak voor de vakantie had Elise dit deel van de hondenclub gelezen en mee naar school genomen om in haar leesmap te vermelden. In de drukte hebben we er niet meer aan gedacht tot we gisteren de welbekende bibliotheekpost kregen. “De verdwenen honden” moet onmiddellijk terug naar de bibliotheek. Op hoop van zegen ga ik met Elise naar haar oude klas waar wij van de juf de kast met driehonderd boeken mogen doorzoeken. Na een uur hebben we weliswaar een hondenclubboek gevonden maar de hondjes zijn nog steeds niet boven water. Mijn humeur is inmiddels tot het vriespunt gedaald. Gefrustreerd begin ik aan een inspectie van de vakken van de kinderen. De honden blijken in het vijfde vak te zitten.
’s Middags dump ik, met het schaamrood op de kaken, ongezien het boek in de brievenbus van de bibliotheek. Elise moet zich de komende tijd maar even met een stapel Duckjes vermaken. Laf maar opgelucht trakteer ik mezelf op een vrouwenblad voor de komende weken.